17.08.19/17:08

işinden nefret etmek

Başlatan Linate, 12.09.04/21:13

« önceki - sonraki »

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Linate

ben işinden nefret edenler varsa bu yazılanı okumalarını tavsıye ederım

Eğer günün birinde "Artık işimden bıktım, nefret ediyorum"
şeklinde bir ruh haline düşerseniz şunu yapın :

Akşam işten eve dönerken bir eczaneye uğrayın, ve Johnson & Johnson marka bir MAKAT TERMOMETRESİ satın alın. Eve vardığınızda tuüm kapıları üstünüze kilitleyin, perdeleri kapatın, üstünüzü değistirip rahat bir şeyler giyin ve yatağa uzanın...

Hah.. Bu arada cep ve ev telefonlarınızı kapatın ki;
bu terapi sırasında sizi kimse rahatsız etmesin...

Termometreyi ambalajindan çıkarıp başucunuza koyun, kırılmasın...
Akabinde kutunun içindeki prospektüsü açıp okumaya başlayın, orada küçük harflerle yazılı bölümde aşağıdaki ifadenin var olduğunu  göreceksiniz :

"Johnson & Johnson fabrikasında üretilen her makat termometresinin kalitesi denenerek kontrol edilmistir" ! ! ! ...

Sonra gözlerinizi kapatıp aşağıdaki cümleyi en az beş defa
içinizden söyleyin :

"ŞÜKÜRLER OLSUN Ki ; JOHNSON & JOHNSON FABRiKASINDA KALiTE KONTROL ELEMANI OLARAK çALIşMIYORUM..."  ....




Unutmayalim ki,arkadaslar her zaman DAHA KÖTÜ işi olan birileri vardır.  

foturo

12.09.04/22:13 #1 Son düzenlenme: 12.09.04/22:13 foturo
Saol :) Kendimi yarin icin daha iyi motive etmemi sagladin.

Insan sürekli daha rahat bir is ariyor. Bunun sonu yok.

Linate

pekı ınsan ısınden memnun oldugunu bılemeyecek kadar anlayıssızmı mesela ben ısımı cok sevıyorum ve yaparkende baya hoslanıyorum evet bazı zorlukları var
mısal ben butun kıs yanı 9 ay boyunca sabah 7.30 aksam 1.00 calısıyorum ve ısımı hala cok sevıyorum.

foturo

Sen sevmek zorunda oldugun icin seviyorsun.

nurcan



bende işimi çok seviyorum bütün stresine risklerine rağmen bazen kendimi labirentteki bir fare gibi hissetsemde çok seviyorum

jeren

şuanki işim öğrencilik ve evet ben öğrenci olmayı seviyorum
sınav notlarının açıklanma zamanı dışında..:P

Linate

AlıntıSen sevmek zorunda oldugun icin seviyorsun.

hayır foturo sevmek zorunda oldugum bır ıs ıcın ıstanbuldan kalkıp tekırdaga gelmem ve ısımden ayrılıp.sevmıyorsam yapmam bu benım felsefem bır seyı ıstemıyorsam bana  yaptıramazlar bu ımkansız.

foturo

BIde o isi parasiz yap, ne dedigimi anliyacaksin.

muhammara

İşimden nefret ediyorum. Günde yaklaşık otuzun üzerinde kişiyle muhattap oluyorum. Varolduğum konumda insanlardan nefret etmeye başladım. Kapıdan kendim de girsem yine nefret ederim. 'Size bir şey sorabilirmiyim, Ben size bir şey danışacaktım, Acaba şöyle olsa ne olur.'  

'Öteki' konulu bir senaryo yazmaya çalışıyordum. Ama yarışmanın zamanı geçti.
Şimdi çok güzel fikirler geliyor aklıma. Postanede çalışan bir memurun halini anlıyabiliyorum. Postanede sıra bekleyen bir insanın halini de anlayabiliyorum.
Öteki, nefreti uyandırdığı zaman yanlızlık bir rahatlama gibi oluyor. Öteki, Hazzı uyandırdığı zaman yalnızlık bir ceza gibi oluyor.  

marcos

Ne kadar kaderci bir yazi..kötunun kötusu var.

deniz

AlıntıÖteki, nefreti uyandırdığı zaman yanlızlık bir rahatlama gibi oluyor. Öteki, Hazzı uyandırdığı zaman yalnızlık bir ceza gibi oluyor.

yaratıcılık sıkıntı ile gelirin bir delili daha.

hiç bu yönden düşünmemiştim :)

Leonardo

ben işimden nefret etmem yani. olanaksız bişey. inthar edin daha. sevdiğiniz işi yapın.

asya

her zaman daha iyisi ya da daha kötüsü var... nereden bakarsanız yaşamınızdakileri o şekilde değerlendirirsiniz.

sizin beğenmediğinizi çevrenizdekiler imrenerek kapmaya çalıştıklarında o nefret ettiğiniz işi birden baş tacı da edebilirsiniz.

son tango

allah kimsenin başına vermesin bence..mutsuzluk kaynaklarını sıralayın deseler,kesin ilk 3 de yerini alır..

asya

ilk sıradaki de işsizlik sanırım :)

beterin beteri var diye boşuna dememişler.

son tango

kesinlikle .. paraya ihtiyaçları olanlar için doğal olarak çok önemli iken bile,ihtiyacı olmayanların bile bence mutsuzluk kaynağı..kendini işe yaramaz hissetmene sebeb olabilir çünkü..

asya

ahhhh ahh!... bilmez miyim? :(
yaşamda bir safra gibi hissediyor insan kendini iş arayıp da bulamadığında.