amaç için herşey mübahtır.
neden?
basitçe o herşeyin rahatsız ediciliğini bilemeyiz.
Amacın küçük bir bebeğin boğazını kesip kafasıyla futbol oynamaksa,bebeğin bundan hoşlanmayacağını ne hakla varsayarız.
Sen kendini ne zannediyorsunda bebeğin gözüne bıçak saplamıyorsun?
bebeğin bunu sevmeyeceğini varsayıyorsun?
bebeğin cıyaklamayı,belkide zevkten kıvranmayı istemediğini varsayıyorsun?
Başkasının yerine varsaymak yargıçlık oynamaktır.
İşte bu yüzden amaca ulaşmak için her yol mübahtır.
Bebeğin gözünü koruyan,ben sen olabilirdim tutumumuzdur.
gerçek vicdan budur diyecekken bu vicdan kendi bebeğini parçalayan kurdu seyreder.
Amaca ulaşan her yol mübahmıdır?
Helalin len Blöf...seni sevdim dostum.