19.08.19/18:41

Çöl Çoğalır : Vay Haline İÇinde Çöl Saklayanın

Başlatan mylia, 09.03.08/23:29

« önceki - sonraki »

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

mylia

Çöl çoğalır : vay haline içinde çöller saklayanın
Taş taşı kütürdetir, çöl afiyetle tıkınır boğulur
Dikip şevkten karamış gözlerini muazzam ölüm
Çiğner, çiğnemek hayatının ta kendidir...

Unutma insan zevk ü safa çukuruna düşmüştü
Sensin - taş, çöl, ölüm, sen

Dionysos Dithyrambozları
Nietzche

mylia

Ah, ağlamayın bana,
Yufka yürekler !
Ağlamayın siz
Hurma yürekler! Süt göğüsler!
Meyanköklü-yürek-
Kesecikleri!
Erkek ol, Züleyha! Cesur! Yürekli!
Ağlama bundan gayrı,
Solgun Dudu
-Kimbilir belki de
Cana Can katan, teselli veren
Bir şey mi uygun düşerdi buraya?
Kutsanmış bir söz
Vakur bir teselli ?

Nietzche

mylia

Buradan aşağı inmeyi istemeye görsün biri
O kadar hızlı
Yutar onu derinlik !
-Lakin sen, Zerdüşt,
Yine de seversin dipsizliği
Köknar da yapar bezeri şeyi?

Salmakta köklerini nereye
Bizzat kayaların dahi
Endişeyle baktıkları derinliğe
Tereddüt ederek durur uçurumlarda
Etrafında ki herşeyin
Düşmeyi meylettiği (yerde) :
Tahammül sınırında
Yabanıl taşları, dağ eteklerinin; hızla akan dere
Istırap çekmeye sabırla, ciddi, ketum
Bir başına...

Bir başına!
Kim cüret edebilir ki
Misafir olmaya burada
Misafir olmayı sana ?
Bir cariha belki:
Kendini hoşnut hissetse de
Metanetinden ötürü mustaripin
Tebelleş olmayı seven
Divane bir gülüşle
Carihaya has bir gülüşle..

Bu metanet niye ?
-diye sarakaya alır zalimce
Kanatları olmalı kişinin uçurumu seviyorsa eğer
Asılı kalmamalı
Senin gibi;  Asılmış !!


Ah Zerdüşt
Zalim Nemrut
Daha dün avcısıydın Tanrının dahi
Tuzağıydın tüm faziletlerin
Okuydun kötülüklerin
Şimdi-
Kendini avlayarak ele geçiren
Kendine av olan
Kendini kazan..


Şimdi bir başına seninle
Hususi  vukufla birlikte
Arasında yüzlerce aynanın
Sahte benliğinin karşısında
Arasında yüzlerce hatıranın, belirsiz
Her türlü yaradan bıkmış
Her türlü soğuktan üşümüş
Kendi ipine dolanmış
K e n d i   k e n d i n i n   e r b a b ı !
K e n d i   k e n d i n i n   c e l l a d ı !


Nietzche

mylia

Köprünün Üstünde

Köprünün üstünde durmuşum geçende
Karanlık geceye bürünmüşüm.
Bir türkü duyulur uzaklardan
Altın damlalar yağardı bir de

Ürperen aynasında suyun
Gondollar, ışıklar, bir de müzik
Geçmiş kendinden, yüzdüler alaca karanlığa doğru
Ruhum, şu görünmez parmakların dokunduğu çalgı,
Bir venedik türküsü söyledi gizlice,
Boyam boyam mutluluk içinde ürpererek.
__Bir duyan varmı dersin?
 
Nietzsche

Xantippi

"Geldin mi?Kirginliklarinla,kizginliklarinla,kinin ve nefretinle, geldin mi?Beyninin icinde önyargilar,yüreginde korkular…Geldin mi?

Beni anlamana gerek yok,bir tek kum tanemi taniman yeter….”

Getirdi tüm kum tanelerini ayaklarima döktü.”Say!”dedi “say bakalim,unutma ki ,ne kadar cok kum tanesi sayarsan o kadar cok aci,o kadar ayrilik ve bir o kadar  da hasret bulacaksin.Üstümde savaslar yapildi,savascilarin kani kumlarima akti.Onlari azaltmak ve unutmak icin cogaldim.Her kum tanem  bin paracaya bölündü…Kiz cocuklarini gömdüler kizgin kumlarima,yanarak can veren kücücük bebeler,onlarin yanik kokularindan kurtulmak icin cogaldim…

Bende yolunu kaybedenler,bende öldüler….

Kimi susuzluktan,kimi sicaktan,cesetlerinin kokusu da bende kaldi.Kokulardan kurtulmak icin cogaldim.Sadece bedenlerinin kokusu mu?Tüm kokulari bende kaldi.Her seyin bir kokusu var bilir misin?Umudun kokusu,ayriligin kokusu,hasretin kokusu,sevdanin kokusu ve bezginligin kokusu.Bu kokulara dayanacak gücüm var mi benim?-cöl cogalir,cöl cogalmali,yoksa nasil dayanir  cöl bunca aciya,bunca kokuya-

Cogalmam yetmedi aslinda,ben cogaldikca insanlarin acilari da cogaldi,sevdalari da…Askindan aklini yitirenler cöllerime düstü,savaslar ise hic bitmedi.

Yardim istedim rüzgardan,gücüm tükendi gayri dedim!!Al su kokulari uzak diyarlara savur,cilgin denizlere,basinda sert rüzgarlar esen yalcin kayaliklara savur,sessizce,icli bir türkü söyleyen Firat,in üstüne savur,,,savur ve beni kurtar!

O gün bu gün benim büyüklügümün önemi kalmadi,ben ne kadar büyük olursam olayim,kumullarima sekil veren rüzgardir….“